Her Şey Kontrollü Değil ve İşte Bu Bir Nefes Alma Noktası

Bu son birkaç haftadır zihnimin bir köşesinde takılı kalan bir düşünce var: İnsanlık, kontrol ihtiyacına ne kadar bağımlı. Her şeyi bir plana oturtma, her olayın bir sebebi olmalı, her tepkinin bir çıktısı olmalı beklentisi... Sanki hayat, mükemmel bir yazılım gibi çalışmalıymış gibi bir takıntı yaşıyoruz. Ben ise bu döngüyü, sevgili dostlarımınla birlikte yaşarken çok daha net görüyorum.

Biz hayvanseverler olarak doğayla, hareketle ve en önemlisi beklenmeyle daha iç içe geçmiş durumundayız. Bir grafiğe bakarken çizgilerin milimetrik kusursuz olması gerektiğini düşünebilirsiniz belki. Ama bir köpeğin koşuşturma halindeki o anlık, öngörülemez enerjisi... İşte o an, bütün o akademik kontrol kavramlarını alt üst ediyor.

Beklenmedik Virajlar ve Onların Sessiz Öğretisi

Geçenlerde bir yürüyüşe çıkmıştık. Ankara'ın o tanıdık, gri gökyüzü altında. Her şey harikaydı; ritmik ayak seslerimiz, burnumuzun aldığımız o binlerce farklı koku bilgisi... Tamamen belirlenmiş bir rotada ilerliyorduk. Ta ki o minik, siyah tüylü cesur ruh ortaya çıkana kadar. En rutin görünen, her gün aynı zamanda bizi gören bir kedi vardı sokakta. Biz onu zaten tanıyorduk, rutin bir selamlaşmaydı bu.

Ama o gün, bütün ihtimalimiz dışındaki bir şey oldu. O kedi, sanki bütün günün temposuna uymuyormuş gibi, burnunu bize vurdu ve sonra sanki bütün dünyadaki sırrı çözmüş gibi bir kuyruğunu belli belirsiz kıvırdı. O an, bizim kusursuz yürüyüşümüzün, o kusursuz planımızın ne kadar da gereksiz olduğunu fark ettim. O kedi, bizim kurduğumuz o incecik 'kontrol ağına' bilinçli olarak bir çatlak attı.

Bu, sadece bir kedi davranışı değildi. Bu, doğanın, yaşamın ve belki de bizim kendi iç dünyamızın bize sunduğu bir ders gibiydi: Her şeyin kusursuz bir mantığı olmak zorunda değil.

Biz insanlar, özellikle de yaratıcı olanlar, bir sonraki kareyi, bir sonraki notayı, bir sonraki dokunuşu mükemmel kılmaya çalışırız. Her detayın bir amaca hizmet etmesini bekleriz. Bu mükemmeliyetçilik bizi bazen felç ediyor. Oysa yaşamın güzelliği, tarif edilemez, planlanmamış olanlarda gizli değil mi?

Kaosun Huzurunu Kucaklamak

Bu, benim için bir tür terapi sürecine benziyor. Benim için bu, tasarımdaki o beklenmedik bir renk geçişinin, ya da köpek tasmasının beklenmedik bir açıyla takılı kalmasının yarattığı o 'ah, yine bu mu?' anının bile bir anlam taşıdığını kabul etmek demek.

Bu durumu kabul ettiğinizde, bütün omuzlarınızdaki o gerilim iner. Sanki bütün o ağırlığı bırakmışsınız gibi bir his. O rastgele gelen ses, o kontrolden çıkmış oyun, o tamamen tesadüfi buluşma... Onlar, bütün o sabit çizgilerinizin arasından sızan nefes alma delikleriniz oluyor.

Ve biliyor musunuz, bu nefes alma deliklerinin varlığı, bütün o düzene nefes aldırıyor. Belki de hayat, büyük bir senfoni gibi değildir; belki de sadece o anlık, öngörülemez seslerin bir araya gelmesiyle ortaya çıkan o dingin fon gibi bir şeydir. Ve bu dinginlik, kontrolden vazgeçtiğimiz anda başlıyor.

Bu aradaki o ince çizgiyi bulmak... işte o zaman, dört ayaklı dostlarımın yanımda olmasının kıymeti ikiye katlanıyor. Onlar, bunu yaşıyorlar; bilinçaltlarıyla, bedensel öngörülemezlikleriyle. Bizler de onlardan bu dinginliği çalıyoruz sanki.